Niespiesznie i przyjemnie

    Lubiłam swoją pracę i patrząc wstecz poświęcałam jej za wiele uwagi i wysiłku. A teraz lubię swoje niespieszne i spokojne życie. Oby mnie czymś nie zaskoczyło niemile. Wreszcie trochę czasu dla mnie.

Wczoraj przysiadłam, to prawda że mocno utrudzona po odchwaszczaniu grządek, z bolącymi plecami i obserwowałam sójkę. Dawniej to pewnie nieistotny widoczek, dzisiaj miłe przedstawienie tego kolorowego chociaż pospolitego ptaka. Najpierw przysiadła na jabłonce.

Chwilę się pokręciła, sfrunęła na trawę.

Zainteresowała się miseczką, którą przed chwilą napełniłam wodą.

Wykonała popisową kąpiel. Później strzepnęła piórka.

Odleciała by za chwile wrócić w towarzystwie drugiej sójki.

Było jeszcze trochę lotów i odgłosów.

A inne przyjemności; przemiły zadach robinii akacjowych już od wielu dni gości w moim domu. Tak jest za oknem.

 Policzyłam ze mamy wokół sześć cudownie kwitnących robinii a do tego dochodzą wielokrotne w ciągu dnia koncerty zięby. Siada stale na tej samej gałęzi i śpiewa. 

Może nie zawsze jest tak sielankowo, ale jak jest to niech i tu będzie. Zięba właśnie koncertuje.

  Pojechałam nad stawy

    Maj nas nie rozpieszcza, sporo deszczu, temperatury też nie wysokie. Dwa dni temu pojechałyśmy wcześnie rano nad stawy. Chciałam  to opisać tego samego dnia ale nie dało załadować się zdjęć a na tym zwykle mi zależy a nie na słowach. O tej porze zwykle jest pusto.  Nie było nikogo ale i stawy wydawały się puste. Jakaś kaczka w oddali, na odległym stawie polowały błotniaki stawowe i rozbijały się wrzaskliwe śmieszki. Chmurki odbijały się w wodzie. 

Zwracają uwagę irysy kwitnące licznie nad brzegiem.

Nad stawami pusto ale nie cicho. W oddali, na drugim stawie słychać śmieszki. Jednak najbardziej charakterystyczne są odgłosy trzciniaków. Zamieszkują wąski pas trzcin w pobliżu zbiorników wodnych. Ich śpiew rechoczący i terkoczący jest bardzo głośny. Gdy zauważają intruza krzyczą jeszcze głośniej, przelatują między trzcinami, zawracają zawsze od strony wody, więc trudno je uchwycić w obiektyw ostrzący na badylach. Czasem uda się je podejść gdy w zapamiętaniu gardłują siedząc na trzcinie.

Łabędzica dalej siedzi na gnieździe, łabędź krąży w pobliżu. W ubiegłym roku już 19 maja pływało sześć młodych z rodzicami.

Na stawach zaczynają kwitnąć lilie wodne.

Między trzcinami przemykają czernice i łyski.

Śmieszki dokazują i kłócą się między sobą ale dokuczają też kaczkom, które z furkotem wzbijają się w powietrze.

Zwykle spotyka się tu pliszkę siwą spacerującą w spokoju. Czasem przysiada na słupku. To częsty widok tutaj.

Z lasu, który okala stawy dobiegają odgłosy ptaków. Słychać kukułkę. dzięcioła zielonego, kapturki i pierwiosnka.

Przedzieramy się jeszcze do pobliskiego stawu rybnego z nadzieją na małe kaczki.

Maluchy karnie trzymają się matki. Panowie pływają oddzielnie we własnym towarzystwie.

Tutaj kaczka ostrzega małe; ruszamy do wody nadciągają jakieś ciekawskie kobiety.

W drodze powrotnej śpiewak wśród dmuchawców i motylek.

Wypad na stawy to już wyprawa na pół dnia a inne obowiązki czekają.

Pustułka

    Pustułka należy do rodziny  sokołowatych. Ma smukłą sylwetkę, wąskie skrzydła i długi ogon. W Polsce gniazduje około 3 tysiące par. Nie budują gniazd, zajmują zwykle gniazda ptaków krukowatych. Pustułka związana jest z krajobrazem pól uprawnych ale spotykana jest też w mieście . Chętnie gniazduje na wieżach kościołów czy na dachach wieżowców.

Rozpoznać ją można po charakterystycznym zwisaniu z trzepotaniem skrzydłami nad jednym miejscem. Żyje maksymalnie do 15 lat. Część z nich odlatuje, starsze na południe Europy, młodsze do Afryki. Lubią przesiadywać na przydrożnych słupach, na liniach energetycznych.

Żywią się myszami, nornicami, kretami i innymi gryzoniami a także polują na ptaki; wróble, mazurki, szpaki, skowronki, jerzyki. Podczas polowania zawisają z opuszczonym ogonem i uniesionymi skrzydłami. Gdy zobaczą cel pikują w dół. Taką polującą pustułkę obserwowałam dzisiejszego ranka.

A to inne spotkania z pustułką podczas spacerów  nad rzeką.